Header image alt text

Utrata bliskich

Radzenie sobie z utratą bliskich osób – typy zachowań

Jest to jedno z najbardziej stresujących i zaburzających wydarzeń w życiu. Zdażenie takie przeżywa więcej kobiet niż mężczyzn, a pogrążony w żałobie współmałżonek z regóły samotnie staje w obliczu wioelu problemów i stadiów żałoby. Oprócz odczucia bezpośredniego szoku i stresu wiele osób staje wtedy wobec poważnych problemów osobistych, emocjonalnych, ekonomicznych, społecznych, zawodowych, rodzinnych i związanych ze społecznościa lokalną.

Zróżnicowane skutki – Każdy rodzic jest wyjądkowy w sensie swoich potrzeb, historii życiowej, osobowości, sposobów radzenia sobie z trudnościami, stosunków z innymi ludźmi, zainteresowań społecznych, sytuacji rodzinnej i poczucia sensu odnosnie do śmierci dziecka. Dlatego też każdy rodzic przeżywa śmierć dziecka nieco inaczej. Dla rodziców to zdażenie traumatyzujące, nie zależnie od tego czy jest spowodowane urodzeniem martwego dziecka lub wystąpieniem nagłej śmierci łóżeczkowej u niemowląt, czy też wypadkiem lub chorobą w okresie dorastania lub wczesnej dorosłości.
Sens straty dla rodzica – Po kilku latach smutku i wychodzenia z żałoby Finkbeiner podzieliła się swoimi głęboko osobistymi przemyśleniami co do sensu utraty swojego jedynego dziecka, 18 letniego syna, który zginął w wypadku kolejowym.

„Nauczyłam się dwóch rzeczy o długotrwałych skutkach utraty dzoecka. Jedna to fakt że śmierć dziecka dezorientuje. Ludzki umysł jest tak skonstruowany, by znajdować prawidłowości i przypisywać znaczenia, kojarzy podobieństwa, uogólniać, krótko mówiąc, nadać rzeczą sens. Twój umysł nie mógłby świadomie tego zaprzestać, tak samo, jak Twoje serce nie mogłoby świadomie przestać bić. Ale w śmierci dzieci ni emożna znaleźć żadnego sensu, nie ma ono żadnego precedensu, nie jest częścią żadnego wzorca; och śmierć to coś nienaturalnego i niesłusznego. Rodzice walczą więc z konstrukcją własnego umysłu, zmieniają swoje poglądy i przystosowują się do rzeczywistości, w której nie mogą dopatrzeć się większego sensu. Drugą rzeczą jaką się nauczyłam to to że dziecka nie da się „odpuścic”. Jedną z moich najwcześniejszych i najbardziej trwałych reakcji na smierć T.C. Było zaskoczenie. Nie miałam najmniejszego pojęcia, ile on dla mnie znaczył. Wiedziałam tylko, że nie chcę o tym mysleć. Nasze dzieci są w naszych sercach; więź z nimi wydaje się nie dozerwania, a rodzice znajdują subtelne i najwyraźniej podświadome sposoby zachowania tej więzi”

Wpływ społeczny – Śmierci, będącej następstwem samobójstwa, towarzyszą liczne negatywne przekazy kulturowe i znaczenia przypisywane jej przez rodzinę i przyjaciół. Pogrążone w żałobie osoby bliskie często czują się winne samobójstwa i, częściej niż w przypadkach wszelkich innych rodzajach straty, mają poczucie, że zostali przez innych pozostawieni sami sobie. Utrata kochanej osoby na skutek jej samobójstwa jest zatem podwójnie stresująca. Pozostawione w żałobie osoby bliskie mogą traktować siebie jako ofiary ponieważ oprócz emocjonalnego stresu związanego z samą śmiercią, muszą tez radzić sobie z takimi obciąeniami, jak pietno społeczne, wina, oskarżenia, szukanie przyczyn lub znaczenia, niedokończone sprawy i wywoływane samobójstwem poczucie odrzucenia.
Haracz emocjonalny – Mówi się że „prawdiwą ofiarą” samobójstwa nie jest złożone w trumnie ciało, ale rodzina i inne osoby bliskie. Osterwejs i współpracownicy podają że osoby któe przeżyły samobójczą śmierć kogoś bliskiego, uważane są za bardziej poodatne na problemy ze zdrowiem fizycznym i psychicznym niż ci, którzy pogrążeni są w żałobie wskutek innych rodzajów śmierci

Rodzaj i intensywność przeżywanej żałoby po samobójcach uzależnione są od wielu czynników, takich jak wartości kulturowe, rodzaje związków ze zmarłym, rodzaj samobójstwa oraz cechy osobowości pozostałego przy życiu, jego zdrowie psychiczne i więź ze zmarłym

Grupy wsparcia dla pogrążonych w żałobie zalecane były jako sposób pomagania ludziom w radzeniu sobie ze stratą po samobójczej śmierci członka rodziny lub przyjaciela. Płeć zmarłego może wpływać na reakcje pogrążonej w żałobie osoby w grupie wsparcia. Przed popełnieniem samobójstwa kobiety, które rozważają odebranie sobie życia często doświadczają uczucia wrogości i fizycznej potrzeby zachowań gwałtowych, podatne są na reakcje związane z niepowodzeniami w związku i częściej niż mężczyźni , którzy popełnili samobójstwo, najczęściej uczynili to w odpowiedzi na bezosobowe zdarzenie zewnętrzne, takie jak utrata pracy, dochodów lub zdrowia. Korzystając z gróp wsparcia dla pogrążonych w żałobie, którzy próbują poradzić sobie z samobójczą śmiercią bliskiej osoby, mogą potrzebować pomocy w zrozumieniu tych odmiennych sił wewnętrznych i zewnętrznych, które popchnęły człowieka ku samozagładzie.

Dzieci, które doświadczyły śmierci rodzica lub kogoś z rodzeństwa, mogą prezentować zewnętrzne objawy żałoby, czasem jednak ich smutek po stracie bywa skrywany, co skłania opiekunów do założenia, że dzieci te nie odczuwają straty. Opiekunowie mogą z łatwością zaobserwować takie oznaki zewnętrzne, jak agresja, nieposłuszeństwo, drażliwość, zachowania mające zwrócić na nie uwagę, zmiany lub trudności w jedzeniu oraz koszmary nocne. Ukrytymi objawami żałoby mogą być depresja, poczucie winy, ospałość i zinternalizowana dezorientacja. Tamm i Granqvist w 1995r badali znaczenie rysunków dzieci w żałobie. Proszono je o narysowanie swojego wyobrażenia śmierci i podanie słownego komentarza do tego rysuknu. Jakościowa ocena rysunków i komentarzy wykazała , że wśród dzieci młodszych dominowało biologiczne pojęcie śmierci, podczas gdy w grupie dzieci starszych przeważały pojęcia metizyczne.Chłopcy mieli bardziej ostre wyobrażenia śmierci niż dziewczynki i częściej ją personifikowali; dziewczynki przedstawiały śmierć w bardziej emocjonalnych kategoriach.

Różnice wieku a smutek po stracie
Gudas sugeruje że sygnały i objawy trudności bechawioralnych zachodzą odmiennie u dzieci w wieku przedszkolnym i tych, które już chodzą do szkoły. Dzieci starsze z wyrobionym pojęciem permanencji śmierci i personalizacją własnej śmiertelności, doświadczają więcej lęku, depresji i objawów somatycznych niż dzieci młodsze. Ale młodsze dzieci także głęboko przeżywają stratę i mogą demonstrować uczucia smutku, gniewu, napady płaczu, wyrzuty sumienia, i poczucie winy, somatyzację i lęk przed seperacją.
Jeżeli kryzys jest w jakiś sposób związany ze śmiercią, to Bertoia i Allan sugerują prowadzącym interwencję komunikowanie się za pomocą oświadczeń otwartych i odzwierciedlającą troskę i chęć wysłuchania. W zależności od stopnia rozwoju poznawczego dzieci, ich rozumienie śmierci może bardzo odbiegać od sposobu myslenia dorosłych i wywoływać niepokój. Z punktu widzenia jaki prezentuje Piaget, egocentryczny pogląd dziecka na śmierć , które nie ma w pełni wykrztałconego aparatu poznawczego, może być w pełni nasycone myśleniem magicznym i fantazjami, bez jasnego pojęcia ostateczności śmierci. Dzieci które osiągnęły już stadium operowania konkretami, mogą dokładniej rozumieć śmierć, natomiast po osiągnięciu stadium operowania formalnego, są w stanie zrozumieć ostateczność i nieodwracalność śmierci

Strona główna

By admin
Filed Under Uncategorized  | | 1 Comment»

Żałoba emocje depresja

Sposób w jaki osoba przeżywa żałobę zależy od konkretnej osobowości ponadto równie ważne jest pochodzenie społeczne i kulturowe oraz realia epoki.
Zapraszamy do zapoznania się z naszą stroną