Dzieci, które doświadczyły śmierci rodzica lub kogoś z rodzeństwa, mogą prezentować zewnętrzne objawy żałoby, czasem jednak ich smutek po stracie bywa skrywany, co skłania opiekunów do założenia, że dzieci te nie odczuwają straty. Opiekunowie mogą z łatwością zaobserwować takie oznaki zewnętrzne, jak agresja, nieposłuszeństwo, drażliwość, zachowania mające zwrócić na nie uwagę, zmiany lub trudności w jedzeniu oraz koszmary nocne. Ukrytymi objawami żałoby mogą być depresja, poczucie winy, ospałość i zinternalizowana dezorientacja. Tamm i Granqvist w 1995r badali znaczenie rysunków dzieci w żałobie. Proszono je o narysowanie swojego wyobrażenia śmierci i podanie słownego komentarza do tego rysuknu. Jakościowa ocena rysunków i komentarzy wykazała , że wśród dzieci młodszych dominowało biologiczne pojęcie śmierci, podczas gdy w grupie dzieci starszych przeważały pojęcia metizyczne.Chłopcy mieli bardziej ostre wyobrażenia śmierci niż dziewczynki i częściej ją personifikowali; dziewczynki przedstawiały śmierć w bardziej emocjonalnych kategoriach.
Różnice wieku a smutek po stracie
Gudas sugeruje że sygnały i objawy trudności bechawioralnych zachodzą odmiennie u dzieci w wieku przedszkolnym i tych, które już chodzą do szkoły. Dzieci starsze z wyrobionym pojęciem permanencji śmierci i personalizacją własnej śmiertelności, doświadczają więcej lęku, depresji i objawów somatycznych niż dzieci młodsze. Ale młodsze dzieci także głęboko przeżywają stratę i mogą demonstrować uczucia smutku, gniewu, napady płaczu, wyrzuty sumienia, i poczucie winy, somatyzację i lęk przed seperacją.
Jeżeli kryzys jest w jakiś sposób związany ze śmiercią, to Bertoia i Allan sugerują prowadzącym interwencję komunikowanie się za pomocą oświadczeń otwartych i odzwierciedlającą troskę i chęć wysłuchania. W zależności od stopnia rozwoju poznawczego dzieci, ich rozumienie śmierci może bardzo odbiegać od sposobu myslenia dorosłych i wywoływać niepokój. Z punktu widzenia jaki prezentuje Piaget, egocentryczny pogląd dziecka na śmierć , które nie ma w pełni wykrztałconego aparatu poznawczego, może być w pełni nasycone myśleniem magicznym i fantazjami, bez jasnego pojęcia ostateczności śmierci. Dzieci które osiągnęły już stadium operowania konkretami, mogą dokładniej rozumieć śmierć, natomiast po osiągnięciu stadium operowania formalnego, są w stanie zrozumieć ostateczność i nieodwracalność śmierci